Ο Pedro Farrancha με τη γενναιότητα του φέρνει την πρακτική της αναγεννητικής γεωργίας στην αγροτική περιοχή του Alentejo

Αυτό που έκανε ο Pedro Farrancha, 26 ετών που συμμετείχε στο εντατικό εργαστήριο Erasmus+ Permahabitat, είναι τουλάχιστον αρκετά γενναίο. Αμέσως μετά το εργαστήριο, ο Pedro πέρασε ένα χρόνο στο Alentejo, μια περιοχή της κεντρικής Πορτογαλίας που την έχουν παραμελήσει, αποψιλώσει και κακοποιήσει εδώ και δεκαετίες και όπου οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, με παρατεταμένη ξηρασία, σημάδια ερημοποίησης και αυξανόμενες θερμοκρασίες, είναι ορατές πλέον κάθε χρόνο. Κάθε εβδομάδα, αυτό το τραυματισμένο μέρος βλέπει τον εαυτό του να απογυμνώνεται από τα αυτόχθονα δέντρα Βελανιδιάς (Quercus ilex) και τα αρχαία ελαιόδεντρα για να τα δει να τα αντικαθιστούν άλλα ταχέως αναπτυσσόμενα μη-αυτόχθονα είδη που έχουν τεράστιες απαιτήσεις σε νερό ενώ εξαρτώνται από τους τόνους συνθετικών χημικών λιπασμάτων που ψεκάζονται μέρα και νύχτα. Στην αρχή της χρονιάς, λίγο αφότου συμμετείχε στο εντατικό εργαστήριο Περμακουλούρας (Permaculture Design Course), άρχισε να μετατρέπει τη γη των γονιών του, ένα μικρό κομμάτι πορτοκαλεώνα, σε αγροδασική. Με τη βοήθεια πολλών φίλων που μάζεψε, (ήμασταν και εμείς εκεί! δείτε την σχετική ανάρτηση) μετέτρεψε τη μονοκαλλιέργεια των πορτοκαλόδεντρων σε ένα καταπληκτικό βρώσιμο δάσος γεμάτο αφθονία και βιοποικιλότητα, με πάνω από 30 διαφορετικά είδη φυτών και μια ιδιαίτερη έμφαση στα αμπέλια. Για την επόμενη σεζόν, το σχέδιο είναι επίσης να μετατρέψει και τον ελαιώνα που περιβάλλει αυτό το μικρό κτήμα. Και οι τυχεροί είναι οι γεμάτοι περιέργεια επισκέπτες της οικοτουριστικής οικογενειακής επιχείρησης που ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια εκεί, καθώς βιώνουν μια μοναδική εμπειρία όταν επισκέπτονται το βρώσιμο δάσος, το οποίο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον ξενώνα και εφοδιάζει απευθείας την κουζίνα του με άφθονα βιολογικά φρέσκα λαχανικά και φρούτα έτοιμα προς κατανάλωση. Ο Pedro ξεκίνησε ένα δυναμικό ταξίδι, αμέσως μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του Μπορούμε όλοι να μάθουμε κάτι τις από την γενναιότητα του και το βρώσιμο δάσος που καλλιεργεί. Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί κάποιος να μετατρέψει έναν πορτοκαλεώνα συμβατικής καλλιέργειας με έντονη χρήση χημικών, σε μια αναγεννημένη έκταση γης με άφθονη βιοποικιλότητα και την ιδιότητα της αναγέννησής χωρίς τη χρήση πρόσθετων τοξικών χημικών λιπασμάτων. Κι αυτό γιατί ένα βρώσιμο δάσος είναι ένα αυτόνομο σύστημα, όπως ακριβώς ένα φυσικό δάσος. Αυτή η συσσωρευμένη γνώση που αφορά το συγκεκριμένο κλίμα και τις ιδιαίτερες οικολογικές συνθήκες μπορεί να μεταφερθεί και να υλοποιηθεί και σε άλλες παρόμοιες περιοχές και έτσι ακόμη περισσότεροι αγρότες να μπορέσουν να επωφεληθούν χρησιμοποιώντας τη πολύτιμη αυτή γνώση. Ο Pedro είναι ένας από τους λίγους πρωτοπόρους της αγροδασοκομίας στην Ευρώπη που προσπαθεί να βρει τον καλύτερο ή τον έναν μοναδικό τρόπο, να εφαρμόσει την αγροδασική καλλιέργεια στην Ευρώπη. Η συμμετοχή του στην πρωτοβουλία φοιτητών hortaFCUL στο πανεπιστήμιο της Λισαβόνας έπαιξε σίγουρα μεγάλο ρόλο σε αυτό, αλλά ως ένα επόμενο βήμα, τα εργαστηρια μας και εκείνα άλλων που διοργανώνουν εργαστήρια βρώσιμων δασών ή αγροδασοκομίας φαίνεται να διαδραματίζουν ένα καθοριστικό ρόλο στην ενεργοποίηση αυτής της οικολογικής μετάβασης και της υποστήριξης ειδικά νέων αγροτών. Και όσο σημαντική είναι η γνώση που αποκτάται στα εργαστήρια, τόσο σημαντική είναι και η κοινότητα που δημιουργείται και εξελίσσεται κατά τη διάρκεια των εργαστηρίων - γιατί στο τέλος, η κοινότητα είναι αυτή που μας ενδυναμώνει. Το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία του Pedro είναι ακόμα αβέβαιο: Το να ζεις σε μια απομακρυσμένη περιοχή με πολλές κοινωνικές προκλήσεις, σε ένα χωριό 37 ανθρώπων με συνεχείς ψεκασμούς χημικών λιπασμάτων γύρω από το κτήμα σου σίγουρα δεν είναι ότι ευχάριστο. Εάν όλο και περισσότεροι καταναλωτές αρχίσουν επιτέλους να συνειδητοποιούν τη σημασία του να επενδύουν σε τρόφιμα χωρίς τοξικά χημικά λιπάσματα (δηλ.να αγοράζουν πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα από αγρότες που γνωρίζουν και εμπιστεύονται), πρωτοπόροι όπως ο Pedro δε θα χρειαστεί να αγωνιστούν σκληρά για να ζήσουν σε έναν μικρό παράδεισο που επηρεάζεται όμως σε τεράστιο βαθμό από τα χημικά λιπάσματα που απλώνονται συνεχώς γύρω τους. Εμείς, όπως ο Pedro και πολλοί άλλοι αγρότες βιολογικής και αναγεννητικής καλλιέργειας, αντιμετωπίζουμε καθημερινά αυτά τα διλήμματα. Να φύγουμε και να ζήσουμε πάνω στο βουνό, μακριά από χημικά λιπάσματα, για να προστατεύσουμε την υγεία μας; Ή να μείνουμε και να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον; Τουλάχιστον, θα έχουμε την όασή μας μέσα στην έρημο. Να ανοίγουμε τα παράθυρά μας και να αναπνέουμε καθαρό αέρα και όχι τοξικά χημικά. Το αξίζουμε!